Piše: Slobodan Jarčević Ovakvim krivotvorenjem srednjevekovne povjesti (istorije) se skriva antička povjest (istorija) Srba i ostalih Slovena, jer kad se ljudi ubede da Srbija nije imala državu pre Nemanje i njegovih potomaka, ostaju ubeđeni da Srbi i ostali Sloveni nisu ranije bili pismeni i da su živeli u divljim plemenima. Najobrazovaniji Srbi zanemaruju podatak u knjizi katoličkog sveštenika Andrije Kačića Miošića (18. stoleće Nove ere) - o osnivanju Srbije 490. godine Nove ere, s prestonicom u Skadru. Danas se zatamnjuje i istina da je Skadar u Drugom milenijumu pre Nove ere bio grad – Troja, ili Ilij. Poznat je po Trojanskom ratu iz 13. stoleća pre Nove ere. I nesmotreni postupak srpskog kartografa Jovana Cvijića (s početka dvadesetog stoleća) je omogućio izrazito zatamnjivanje povjesne (istorijske) prošlosti Srba (Slovena) na Balkanskom poluostrvu (Helmu), jer je on nadenuo planinama ime – PROKLETIJE. A one su se zvale – TROJANSKE PLANINE, što svedoči da je u njihovoj blizini bio grad Troja (ili Ilij). Da im je ostalo drevno ime (Trojanske planine), učeni ljudi bi tražili razlog takvog imena i lako bi uočili da je grad Skadar bio s imenom – Troja i da su se planine severno od njega prozvale – TROJANSKIM PLANINAMA.
No, da su Srbi imali svoju državu na Balkanu posle raspada Rimske Imperije, otkrili su samostalni srpski istraživači, među kojima je i LJubomir Domazetović, malo poznat široj javnosti, jer javna glasila nisu objavljivala sadržaje njegovih dela. LJubomir Domazetović je rođen u Zeti, u Crnoj Gori. U vreme razbijanja Jugoslavije je imao čin general-pukovnika i bio je Zamenik načelnika Generalštaba Vojske Jugoslavije. Objavio je knjigu „Antička istorija i poreklo Srba i Slovena“ (autorsko delo), štampano u „ABC štampariji“, Beograd, Vlajkovićeva 8 – 1995. godine. Na strani 15. svoje knjige primećuje nesolidnost u društvenim naukama, jer one na tlu Balkana opisuju samo Grke i Rimljane i njihove države, mada su Grci stigli na Balkan tek u 8. stoleću Stare ere, a latinski jezik u Rimu se stvarao tek u 6. stoleću Stare ere, te Domazetović upozorava da su važni arheološki civilizacijski podaci o Balkanu pre stvaranja grčke i rimske države. Navodi na str. 15:
„Mora se konstatovati da začuđuju dosadašnja i sadašnja tumačenja arheoloških nalaza na teritoriji Srbije, koja počinju i završavaju rimskom istorijom i civilizacijom, kao da su svi naši prostori bili prazni pre dolaska Rimljana i da istorija ovog prostora počinje od tog vremena. Naravno, takva tumačenja, s naučne tačke gledišta, nisu ispravna“.
LJubomir Domazetović upućuje na činjenice iz najstarijih pesama „Ilijade“ i „Odiseje“, tvrdeći da su one pisane na starom srpskom (slovenskom) jeziku i da su prevedene na grčki tek 560. godine Stare ere, po naredbi grčkog kralja Pizistrata. Domazetović upućuje - da je i Makedonka, Lidija Slavevska, napisala da su ove pesme pisane na starosrpskom (staroslovenskom) jeziku, mada ona navodi da je reč o makedonskom jeziku. To Domazetović unosi u knjigu na 262. strani:
„Ovaj lingvistički materijal jasno pokazuje postojanje jednog jezika, koji, sigurno i bez sumnje, nije bio niti grčki (helenski), niti latinski“, aludirajući da pripada makedonskom jeziku.
Ona navodi i da se jasno uočava sličnost homerovih reči s današnjim rečima makedonskog književnog jezika.
LJubomir Domazetović tvrdi da su Iliri preci Srba i ostalih Slovena i da su, pre Grka i Rimljana, živeli na Balkanu i drugim područjima Sredozemlja. To tvrdi i na sledeći način, na str. 263. i 264:
„Hipoteza istovetnosti ilirskog jezika sa slovenskim jezicima je neosporna, kao što je neosporna činjenica – da je Homer pisao svoja velika dela, 'Ilijadu' i 'Odiseju' na ilirskom (srpskom) jeziku. Prihvatanjem ove hipoteze, možemo doći do odgovora na mnoga nejasna, poznata i nepoznata pitanja iz antičke prošlosti Ilira i Slovena... Hipoteza o sličnosti ilirskog i slovenskog jezika se bazira na sledećim činjenicama:
1) Do sada, izuzev Odiseja Belčevskog – makedonskog istraživača u Kanadi - nijedan naučnik ili lingvista, polazeći od sličnosti ova dva jezika, nije izvršio komparativnu analizu najveće jezične grupe Slovena s drevnim ilirskim jezikom, jer je, po mnogima, ilirski jezik prosto iščezao, verovatno iz razloga – da bi se veličala druga civilizacija ili kultura, UPOTREBLJAVAJUĆI TO U POLITIČKE SVRHE.
2) Arheolozi, istraživači antičke istorije, lingvisti i drugi, do sada su pronašli nekoliko azbuka, među kojima: alfabetu, ćirilicu, latinicu i glagoljicu. Od svih do sada pronađenih, nijedna nije identifikovana kao ilirska azbuka, već su sve pripisivane antičkim Feničanima i Grcima - ili Slovenima iz mnogo kasnijeg perioda (9. vek Nove ere). Međutim, sličnost slovenske azbuke sa tzv. grčkom (ilirskom) azbukom su očite.
3) Lingvistička analiza ukazuje da 'Ilijada' i 'Odiseja' sadrže dosta veliki broj slovenskih reči, koje su se zadržale do današnjih dana, iako je Homer oba dela pisao od pre skoro 3000 godina. Sve to ukazuje da su Iliri preteče slovenskih naroda“.
I tako, pitanje je zašto naučne ustanove u srpskim državama ne poklanjaju pažnju ovom podatku – da je ilirski jezik srpski (slovenski).
