“Rat je završen, nije sramota napaustiti položaj” - Vlada Bulatović Vib, Korak nazad, 1976
Piše: Đorđe P. Mamula
Zavođenje vanrednog stanja iz političkih razloga je uvek manje ili više znak pada političkog ugleda i političkog autoriteta vlasti, naročito u državama koje su neefikasne i čiji se autoritet ne zasniva na sobodi građana. To se posebno vidi kada se podiže visina kontrole i „kroćenja“ podanika ili građana. Vuku se potezi da se povećaju ovlašćenja vlasti bez promene zakona, uz tvrdnje da je sve po Ustavu. Vlade koje gube u društvenoj oseci podršku stanovništva, brane vlast samo sa jačanjem nasilja i jačanjem kontrole javnog mnjenja putem dirigovanja medijima radi falsifikovanja stvarnosti na malim ekranima i u štampi, uz jake lomove u javnom mnjenju i administraciji. Zato je neko lepo rekao, da je dobra država kao varenje, ne sme se osetiti da funkcioniše.
Poseban problem su države u kojima nije bilo rešeno, niti je rešeno nacionalno pitanje, pa to (p)ostaje generator nacionalizma. Nacionalizam je ostao odlika svih postkomunističkih sistema, pa i nekih država EU i članica NATO pakta, kao odgovor na krizu, posebno migrantsku, a pre toga i nekih država EU, prema pridošlicama iz evropskih država i ostalog sveta. Posebno od kako je uočeno da migranti nisu skloni da se integrišu u evropska društva, da su skloni getoiziranju i da su neki potencijalni „spavači“ za opasne akcije kao rođeni Evropljani, što se i pokazalo. Ta priča još nije ispričana, ali se odvija.
Nacionalizam je bio oblik otpra komunističkim jednopartijskim sistemima. I u Jugoslaviji kao multikulturnoji višenacionalnoj državi, ali i državama bivšeg Varšavskog pakta, kao otpor sovjetskom velikodržavlju, posebno u jednonacionalnoj Poljskoj, koja se najduže i najozbiljnije borila protiv sovjetskog imperijalizma, delom zahvaljujući i ulozi Rimokatoličke crkve.
Ali padom Berlinskog zida i promenom sistema, nerešeno nacionalno pitanje u nekim državama kandidatima za EU i članicama EU ili NATO pakta i dalje je generator nacionalizma. Danas je nacionalizam opet sredstvo borbe protiv „liberalizma“ i novog socijalizma. Ovog drugog posebno, čijim se garniturama nikako ne odlazi sa vlasti. Te garniture prihvataju odvojenost crkve od države, ali ne i države od crkve, posebno ne od crkvene imovine, koja bi eto dobro došla sa svim pečatima Evropske unije i NATO pakta uz gledanje kroz prste.
Budući da je ideologija srpskog nacionalizma jača od socijalističke ili komunističke ideologije, jasno je da je nacionalizam koga je generisalo nerešeno nacionalno pitanje u društvimaurušene ideologije i ekonomije, srušio te sisteme i doveo na nacionalnom talasu opoziciju ili „reformisanu“ prethodnu vlast.
Tako među državama kandidatima za EU ili nekim članicama EU ili NATO pakta, postoje novisamovlasni sistemi proistekli iz izbora, a onda pretvoreni u samovlasne režime, pretvorene u stabilokratiju, sa tolerantnom podrškom i Zapada i Istoka i NATO pakta. Dakle, pređen je put od apsolutizacije vrednosti radničke klase i monopolizacije vlasti, koja se bazira na ideologiji sa ciljem u daljoj budućnosti, a ne na slobodnoj volji većine građana, koja nema pravo da je realno izrazi. To je moguće, jer je osnov u vekovnom podaničkom mentalitetu patrijahalnih društava i naredbodavnoj vlasti u društvu bez političke kulture i demokratske tradicije. Na taj način se i u nekim sistemima stabilokratije posle rušenja Berlinskog zida stvaraju sistemi manje ili veće „demokratije“otvorene kasarne, pa protivnici sistema gube život u okolnostima koji su poznate samo policiji, naročito tajnoj, koja je najčešće poslednja linija odbrane vlasti. Ili narodni poslanici ostaju bez ustavnih mandata „demokratske“ obznane, bivaju hapšeni sa skupštinskim imunitetom. Pored toga, vrohovni sudovi nekih EU država i NATO pakta tolerišu otpevane fašističke pesme i koračnice, po ugledu na neke odluke Vrhovnog suda Italije, koje služe kao primer za ugled pa se i citiraju. U Italiji su dugo posle Drugog svetskog rata sedeli u Narodnoj skupštini i „reformisani“ fašisti, pod imenom Italijanski socijalni pokret, kao opozicioni deo zakonodavne vlasti!
To sve dovodi do obnove antidijaloške kulture u kojoj je dijalog nepotreban, jer su podeljeni spiskovi ideja do kojih se sme doći, ali može biti i rizičan ako dovodi u pitanje trenutnu vlast, koja bi da se ovekoveči. Tada se protivnici provlače kroz blato medijskog pendrečenja sa žigosanjem, javnim klevetamai uvredama. I bez minimalnog prava na odgovor, a kamo li građanski razgovor. Zato je vladavina pravičnog prava put ka ograničenju vlasti, a nikako vladavini državne moći.
U antidijaloški zadatom životu, stvaraju se lažni sveci, lažne crkve, nove zabranjene teme i „bogovi“. Koriste se saveti Makijavelija, pa kad postoje unutrašnji problemi, treba reći podanicima da je neprijateljna granici.
Stoga je jasno da je prelazak iz socijalizma u demokratiju u nekim državama bio brži, ali prelazak u stablokratijusa podrškom velikih sila je bar do sada bio pun odlika socijalizma, posebno u kolektivnim stavovima, mišljenju i ponašanju. Neoliberalni kapitalizam je porodio zakonito neke stavove neofašizma bez pravih odgovora vlasti. Ipak i neonacizam i neofašizam su pod dirigovanom policijskom kontrolom u Evropi. U nekim državama su vođe tih organizacija u poslovima koje kontrolišu tajne policije, koje povremeno angažuju i svoja kostimografska odeljenja i posebna računovodstva. Zato često njihove demonstracije deluju kao unapred pripremljene i dogovorene.
Ipak, jasno da fašistički sistemi nisu mogli da traju do pada Berlinskog zida, kao onaj tip socijalizama koji izgrađen na principima Oktobarske revolucije.
Dugo se živelo u jedno partijskom sistemu, a onda se umnožio.
Tekst Velimira Erakovića o dešavanjima u Crnoj Gori “Predvodnik” možete pročitati OVDE.
