Perović je sa samo 27 godina bila predsednica Antifašističkog fronta žena Srbije (AFŽ). Obavljala je dužnost sekretara Saveza komunista Srbije od 1968 do 1972 godine. Smatrali su je najuticajnijom ženom u zemlji u to vreme i jedinom koja svoju poziciju nije dobila udajom za moćnijeg muškarca, već zahvaljujući svojoj inteligenciji, sposobnosti i ambicijama. 1972 godine Josip Broz Tito smenjuje je sa pozicije sekretara iz straha da su njena uverenja previše liberalna.
Nikada se nakon toga više nije vratila u politiku. Posvetila se istorijskom istraživanju i postala poznata kao stručnjak za srpsku istoriju 19. veka, kao i srpsku savremenu istoriju.
Od 1976. do 1998. radila je na Institutu za noviju istoriju Srbije. U svojim tekstovima i studijama o savremenoj Srbiji, često naglašava da Srbija ima potrebu za "političarem koji će javno preuzeti odgovornost za zlodela počinjena u bivšoj Jugoslaviji kako bi se pomoglo pomirenje sa susednim državama i spriječilo ponavljanje slične tragedije".
Izvor: Politika
